گوش کن با لب خاموش سخن می گویم    تا سخن گو به نگاهی که زبان من وتست

روزگاری شد وکس مرد ره عشق ندید         حالیا چشم جهانی نگران من وتست

گر چه در خلوت راز دل ما کس نرسید        همه جا زمزمه عشق نهان من وتست

گو بهار دل وجان باش وخزان باش ار نه     ای بسا باغ وبهاران که خزان من وتست

نقش ما گو منگارند به دیباچه عقل        هر کجا نامه عشق است نشان من وتست

سایه زآتشکده ماست فروغ مه ومهر       وه ازین آتش روشن که به جان من وتست